yüreğim, yüreğinin yalnızlığına mı dost eylemişti kendini...umutsuzluğum yok mu olmak istemişti senin ellerinde...geç kalmışlıklarım son mu bulmayı arzulamıştı kollarında...

 

niye bağlanmıştım sana bu kadar? niye alamıyordum kendimi bakışlarının rüzgarından?

 

acıların, acılarıma tanıdık mı gelmişti...kırgınlıkların, kırgınlıklarımı temizlemek mi istemişti...yorgunluğum dinlenmek mi dilemişti gülüşünün büyüsünde...

 

niye bağlanmıştım sana bu kadar? niye alamıyordum kendimi bakışlarının rüzgarından?

 

her şeyin değiştiğine mi inanmıştım, gözlerin gözlerime değince...dünyamın dönmeye başladığı an mı sanmıştım bana döndüğün anı... içimdeki her türlü hesaplaşmanın bittiğini mi düşünmüştüm ellerin ruhuma dokununca...

 

niye bağlanmıştım sana bu kadar? niye alamıyordum kendimi bakışlarının rüzgarından?

 

 

 

 

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır