Yanıma geldiler, içtenlikleriyle beraber ve beni bana anlatmaya başladılar, daha doğrusu kendilerindeki beni bana anlatmaya… Yürekten çıkan sözler yüreğe ulaşmıştı. Onları, yüzümde koca bir tebessümle dinliyordum; ama içimde de fırtınalar koparıyordu söyledikleri. Beni örnek aldıklarını, benim ağzımdan çıkan her şeyin doğruluğundan emin olduklarını söylüyorlardı.

Nasıl bir anlam yüklemişlerdi bana, onlar için ne çok şey ifade ediyordum…

Sevgileriyle beni nasıl bir yükün altına soktuklarını, sözleriyle omuzlarımdaki ağırlığı nasıl artırdıklarını bilseler, beni bu sevginin ve bu güvenin altında daha fazla ezmemek içi susarlardı bir daha konuşmamak üzere.

Eziliyordum çünkü ne kadar önemli bir etikete sahip olduğum bir kez daha haykırılıyordu. Sözlerimin, düşünce ve davranışlarımın genç beyinler ve gencecik yürekler tarafından sürekli izlendiği ve kaydedildiği, benim onların dünyalarında ne derece etkili olduğum ya da olabileceğim bir kez daha yüzüme vuruluyordu. ”Kendine gel! Sen herhangi biri değilsin, herhangi biri gibi yaşayamazsın, her hangi biri gibi düşünemezsin. Yarının büyükleri zihinlerini ve yüreklerini açmış  seni izliyor.” deniyordu sanki bu saf ve samimi bakışlar vasıtasıyla. Belki de benim için basit olan bir söz ya da basit bir davranış körpecik bir yürekte kimi zaman kasırgalara kimi zaman meltem esintilerine sebep oluyordu. Aynı şekilde herhangi bir bakışım  bazen bir karanlığın aydınlanmasına bazen de bir ışığın sönmesine neden olabiliyordu. Ne kadar güzel! Ama ne kadar ürkütücü!

Ben bunları düşünürken onlar da, onlardaki beni bana anlatmaya devam ediyorlardı. Nasıl da parlıyordu gözleri, sesleri coşkuyla akan bir ırmağın sesi gibi huzur veriyordu insana…

Mutlu bir şekilde yanımdan ayrıldılar içtenliklerini de alarak. Ama  beni de bir uçurumun kenarında bıraktılar…

Uçurumun kenarındaydım çünkü benim bulunduğum konumun hassasiyetini bir kez daha hatırlattılar bana. Hiç bir şekilde herhangi bir dikkatsizlik gösterecek durumda değildim. Çünkü küçük bir dikkatsizlik beni ve beni takip eden tertemiz ve ışıl ışıl yürekleri uçurumun dibine sürükleyebilirdi…Böyle bir şeye  hakkım yoktu.

Arkalarından baktım ve “Sizi asla uçuruma sürüklemeyeceğim!” diye söz verdim…