<%CommentDate%> - <%CommentTitle%>

Sen en çok gökyüzünün maviliğini seyretmeyi severdin; ben de en çok yanımdaki seni ve yanındaki beni seyretmeyi severdim…

 “Bak” derdin, “gökyüzüne benziyorsun sen, masmavisin, mavimsin, huzurumsun.”

Sen en çok benle konuşmayı severdin, ben de en çok seni dinlemeyi…”ben, seninim; sen benimsin…sen benim yaşam melodimsin, hayatım boyunca seni dinleyeceğim, seni besteleyeceğim, seni yazacağım derdin”

ben en çok seni dinlemeyi severdim;

gözlerinde dinlenmeyi,varlığına dokunmayı, bakışlarında sonsuzluğu tatmayı severdim…

gitmesen de dönmeyeceğini bilmeyi severdim; dönmesen de hep  benim yanımda olacağından emin olmayı severdim;

benden başka her şeyin senin için kıymetsiz olduğunu ve olacağını bilmeyi severdim…

beni haklı çıkaracağından emin olmayı severdim…

teşekkür ederim…

<%CommentDate%> - <%CommentTitle%>

Ne çok ihtiyacım vardı bugün gözlerine, bütün bakışlar sahteydi, bütün sözler can alıcıydı bugün…

bugün her yer soğuktu, her yürek acımasız…Nasıl da ihtiyacım vardı sıcaklığına bugün…

yorgundu bugün gökyüzü, yorgundu  yollar, yorgundu bütün beklemeler,

yorgundum  ben…ne çok ihtiyacım vardı bugün sakinliğinde dinlenmeye…

kimsesizdim bugün ben, sahipsizdim koca dünyada…nasıl da muhtaçtım ellerine sığınmaya…

her yer çirkefleşmişti, herkes çirkindi bugün, ben çirkindim…. ne çok ihtiyacım vardı bugün güzelliğine;

güzelliğinde yenilenmeye…

Ne çok ihtiyacım vardı bugün; varlığına, varlığında yok olmaya…

<%CommentDate%> - <%CommentTitle%>

seni görünce eşsiz bir melodinin arasında kaybolmuş gibi hissederdim kendimi…

bakışlarına bırakınca varlığımı hüzün, neşe, mutluluk, umut …hepsini bir arada yaşardım, kendimi yaşardım, hayatı yaşardım…

artık geçmişim yoktu, sen vardın…baharlar gelmese de olurdu, kışlarım bitmişti benim, dünya kalkmıştı omuzlarımdan, affedilmişti herkes, affedilmişti her kötülük…

ben, sendim…sen ve ben “biz”dik…

peki gittiğin gün, her  şey aynı mı kaldı?

gökyüzü parçalanmadı mı, güneş çekilmedi mi, dünya durmadı mı,

gözler senin gidişini seyrettikten sonra görmeye devam mı etti,

“hoşçakal” deyişin yeryüzünde yankılandı da denizler kurumadı mı?

İsyan etmedi mi sevdalar, sevdalılar…

gittiğin gün hiçbir şey aynı kalmadı sevdiğim…

ben yok oldum, biz yok olduk, hayat yok oldu…

<%CommentDate%> - <%CommentTitle%>

Herkes sana benzerken sen hiç kimseye benzemiyorsun,

 her yer senle doluyken sen hiçbir yerde değilsin,

Güneş sen doğarken,

yağmur bakışların yağarken,

bütün şarkılar sen çalarken

sen, hiçbir yerde değilsin…

yeryüzünün her karışı sen kokarken,

bütün bahar rüzgarları seni fısıldarken sen neden bende değilsin…

ve neden ben, her seferinde sana dokunmak isterken hasretine   dokunuyorum…

yokluğunu kazı yüreğimden, yokluğunun çığlıklarını sil kulaklarımdan…

<%CommentDate%> - <%CommentTitle%>